نعمتى مىبازد . هنگامى كه پروردگارش به او اكرام مىكند و نعمت به او مىبخشد ؛ با غرور و نخوت مىگويد : خداوند مرا گرامى داشته است . پس او به هنگام روى آوردن نعمت چنان مىپندارد كه مقرب درگاه خدا شده و اين نعمت دليل بر آن قرب است . اما هنگامى كه روزى بر او تنگ شود با نااميدى مىگويد : خداوند مرا خوار كرده است . از حق ناخشنود مىشود و با او قهر مىكند و به زمين و زمان مىتازد ، غافل از اين كه نعمت و نقمت هر دو وسيلهء آزمايش اويند . در جملات ملكوتى و آسمانى بالا ، وجود مقدس پروردگار از زبان امام سجاد عليه السلام معرّفى شده و حضرت ، انسان را به اين معنا توجه داده‌اند كه در وقت نياز و حاجت كه از ابتداى عمر تا لحظهء آخر آن است ، بايد عرض نياز و فقر و احتياج را فقط به پيشگاه مقدس حضرت ربّ العزّه برد كه كليد حلّ هر مشكلى به دست اوست و خزائن ملك و ملكوت در كف قدرت آن منبع لطف و كرامت است و تنها او مىباشد كه اسباب و وسايل رفع حاجت را چه به وسيلهء امور طبيعيه و يا به دست انسان‌ها فراهم مىآورد . ذات مقدّسى كه بى نهايت در بى نهايت لطف ، كرم ، رحمت و عنايت ، مهر و مرحمت ، عشق و محبت ، قدرت و سطوت ، كرامت و عظمت است . وجود مباركى كه تمام هستى و اجزايش به ارادهء حكيمانهء او به وجود آمده و به ارادهء حكيمانهء او ادامهء حيات مىدهد . خداوندى كه مخلوقات را آفريده و هر يك را به راهى كه بايد هدايت فرموده و روزى آنان را به فراخور حالشان از سفرهء رحمت و لطف عنايت مىفرمايد . پروردگارى كه بر اساس مصلحت موجودات زمينهء حيات را براى آنان فراهم آورده و كلّ عناصر هستى نياز خود را به او بر طرف كرده و به پيشگاهش عاشقانه